شاعر از عشق و اشتیاق خود به معشوق سخن میگوید و بیان میکند که با وجود تاریکی شب، عشق او همچنان شعلهور است. او از دلش که مانند چنگ میزند و از معشوق میخواهد که اجازه دهد عشقش برآید و شکوفا شود.
این متن دارای مفاهیم عاطفی و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۱۹ - اکنون که شب آمد برود جانانم
گر خورشید است عادتش میدانم ۱
دل چنگ همی زند به هر دم در من
کو را بگذاری تو برآید جانم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.