غزل ۳۶۰ - خود لطف بود چندان ای جان که تو داری

خود لطف بود چندان ای جان که تو داری
دارند بتان لطف نه چندان که تو داری ۱

بر مرکب خوبی فکنی طوق ز غبغب
دستارچه زان زلف پریشان که تو داری ۲

بالله که عجب نیست گر از تابش غبغب
زرین شود آن گوی گریبان که تو داری ۳

بر شکرت از پر مگس پرده چه سازی
ای من مگس آن شکرستان که تو داری ۴

گفتی که برو گر مگسی برننشینی
هم مورچه‌ام بر سر آن خوان که تو داری ۵

مژگانت مرا کشت که یک موی نیازرد
وین نیست عجب زان سر مژگان که تو داری ۶

بگشای به دندان گره از رشتهٔ جانم
تا درد چنم زان سر دندان که تو داری ۷

گفتی که چه سر داری در عشق نگوئی
دارم سر پای تو به آن جان که تو داری ۸

بردی دل خاقانی از آن سان که تو دانی
میدار به زنهارش از آن سان که تو داری ۹