غزل ۱۷۷ - آباد بر آن شب که شب وصلت ما بود

آباد بر آن شب که شب وصلت ما بود
زیرا که نه شب بود که تاریخ بقا بود ۱

بودند بسی سوختگان گرد در او
لیکن به سرا پردهٔ او بار مرا بود ۲

من سایه شدم او ز پس چشم رقیبان
بر صورت من راست چو خورشید سما بود ۳

بر چشم من آن ماه جهان‌سوز رقم بود
بر عشق وی این آه جهان‌سوز گوا بود ۴

از وی طلب عهد و ز من لفظ بلی بود
از من سخن عذر و ازو عین رضا بود ۵

بیرون ز قضا و ز قدر بود وصالش
چه جای قدر بود و چه پروای قضا بود ۶

هر نعت که در وصف مثالش بشنودم
با صورت وصلش همه آن وصف خطا بود ۷

من شیفته از شادی و پرسان ز دل خویش
کای دل به جهان اینکه مرا بود که را بود ۸

من بودم و او و صفت حال من و او
صاحب خبران صبح‌دم و باد صبا بود ۹

تا لاجرم امروز سمر شد که شب دوش
پروانه‌ای اندر حرم شمع صفا بود ۱۰

آواز ز عشاق برآمد که فلان شب
معراج دگر نوبت خاقانی ما بود ۱۱