غزل ۱۳۷ - آتش عشق تو دید صبرم و سیماب شد

آتش عشق تو دید صبرم و سیماب شد
هستی من آب گشت، آب مرا آب شد ۱

از تف عشق تو دل در کف سودا فتاد
سوخته چون سیم گشت، کشته چو سیماب شد ۲

سوخت مرا عشق تو جان به حق النار برد
کوره عجب گرم بود سوخته پرتاب شد ۳

دوش گرفتم به گاز نیمهٔ دینار تو
چشم تو با زلف گفت، زلف تو در تاب شد ۴

شب همه مهتاب و من کردم سربازیی
بس که سر شبروان، در شب مهتاب شد ۵

هم به پناه رخت نقب زدم بر لبت
باک نکردم که صبح آفت نقاب شد ۶

این چه حدیث است باز من که و عشق تو چه
خاصه وفا در جهان گوهر نایاب شد ۷

چیست به دیوان عشق حاصل کارم جز آنک
عمر سبک پای گشت، بخت گران خواب شد ۸

هستی خاقانی است غارت عشق ای دریغ
هرچه شبان پرورید روزی قصاب شد ۹