این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و وابستگی شدید به معشوق سخن می‌گوید. او از جدایی و درد ناشی از آن می‌نالد و بیان می‌کند که چگونه عشق به معشوق تمام وجودش را تسخیر کرده و دیگر چیزی برای گفتن یا نوشتن ندارد. شاعر از مفاهیمی مانند دل، جان، سرمایه، و دین به عنوان نمادهایی از وابستگی خود به معشوق استفاده می‌کند و از ناتوانی خود در بیان کامل احساساتش سخن می‌گوید.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد تا بتواند به درستی درک شود.
غزل ۱۳۸ - دل بستهٔ زلف تو شد از من چه نویسد
جان ساکن فردوس شد از من چه نویسد ۱
جانی که تو را یافت به قالب چه نشیند
مرغی که تو را شد ز نشیمن چه نویسد ۲
سرمایه توئی، چون تو شدی، دل که و دین چه
چون روز بشد دیده ز روزن چه نویسد ۳
آن دل که بماند از تو و وصل تو چه باشد
ساغر که شکست از می روشن چه نویسد ۴
پیمود نیارم به نفس خرمن اندوه
با داغ تو پیمانه ز خرمن چه نویسد ۵
گفتم که کشم پای به دامن در هیهات
پائی که به دام است ز دامن چه نویسد ۶
من مست تو آنگه خرد این خود چه حدیث است
یا من ز خرد یا خرد از من چه نویسد ۷
ای تر سخن چرب زبان ز آتش عشقت
من آب شدم آب ز روغن چه نویسد ۸
نامه ننویسد به تو خاقانی و عذر است
کز تو به تو نتوان گله کردن، چه نویسد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
