غزل ۱۱۷ - آوازهٔ جمالت چون از جهان برآمد

آوازهٔ جمالت چون از جهان برآمد
آواز بی‌نیازی از آسمان برآمد ۱

تا پرده گشت مویت در پرده رفت رویت
روز جهان فرو شد راز نهان برآمد ۲

هر کو چو شمع پرورد از آتش تو جان را
جانش هلاک تن شد خنده زنان برآمد ۳

با این جفا که اکنون با عاشقان نمودی
روزی نگفت یک کس کز یک فغان برآمد ۴

هر مرغ را که روزی زلف تو دامگه شد
آمد قضا که روزیش از آشیان برآمد ۵

جان گران بها به تو بخشم به عرض بوسی
بستان مده جگر که نه بر تو گران برآمد ۶

عشق تو گوهری که گنج روان بیرزد
وهمم در این فرو شد کو از چه کان برآمد ۷

خاقانی آن توست بر او تیغ چون کشیدی
خود بی‌مصاف جانا با او توان برآمد ۸