غزل ۱۱۸ - وصل تو به وهم در نمی‌آید

وصل تو به وهم در نمی‌آید
وصف تو به گفت برنمی‌آید ۱

شد عمر و عماری وصال تو
از کوی امید در نمی‌آید ۲

وصل تو به وعده گفت می‌آیم
آمد اجل، او مگر نمی‌آید ۳

زان می که تو را نصیب خصمان است
یک جرعه مرا به سر نمی‌آید ۴

افسون مسیح بر تو می‌خوانم
افسوس که کارگر نمی‌آید ۵

خاقانی کی رسد به گرد تو
چون دولت راهبر نمی‌آید ۶