غزل ۹۶ - عشق تو چون درآید شور از جهان برآید

عشق تو چون درآید شور از جهان برآید
دلها در آتش افتد دود از میان برآید ۱

در آرزوی رویت بر آستان کویت
هر دم هزار فریاد از عاشقان برآید ۲

تا تو سر اندر آری صد راز سر برآری
تا تو ببر درآئی صد دل ز جان برآید ۳

خوی زمانه داری ممکن نشد که کس را
یک سود در زمانه بی‌صد زیان برآید ۴

کارم بساز دانم بر تو سبک نشیند
جانم مسوز دانی بر من گران برآید ۵

هر آه کز تو دارم آلودهٔ شکایت
از سینه گر برآید هم با روان برآید ۶

خاقانی است و جانی از غم به لب رسیده
چون امر تو درآید هم در زمان برآید ۷