غزل ۹۷ - عشق تو به گرد هر که برگردد

عشق تو به گرد هر که برگردد
از زلف تو بی‌قرارتر گردد ۱

تاج آن دارد که پیش تخت تو
چون دائره جمله تن کمر گردد ۲

مرد آن باشد که پیش تیغ تو
چون آینه جمله رخ سپر گردد ۳

در عشق تو تر نیامدن شرط است
کایینه سیه شود چو تر گردد ۴

بر هر که رسید زخم هجرانت
گر سد سکندر است درگردد ۵

زر خواستهٔ جهودم ار دارم
چندان که به آفتاب درگردد ۶

زر داند ساخت کار من آری
کار همه کس به زر چو زر گردد ۷

امروز بساز کار ما گر نی
فردا همه کارها دگر گردد ۸

خاقانی را چه خیزد از وصلت
آن روز که روز عمر برگردد ۹