خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این شعر عاشقانه از زبان فردی است که معشوقه‌اش را با زیبایی‌های بی‌نظیر مانند لعل بدخشانی و درّ گرانبها توصیف می‌کند. او از درد عشق و اشتیاق به معشوق می‌گوید و از ویژگی‌های فیزیکی و اخلاقی او مانند قد بلند و موهای حلقه‌دار تعریف می‌کند. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که دوستش را همتای خورشید می‌داند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی است که برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، درک برخی از استعاره‌ها و تشبیه‌های ادبی ممکن است برای کودکان دشوار باشد.
شماره ۲۱۰ - اونْ تُرکهْ کیجا که وی سرایِ امایی
اونْ تُرکهْ کیجا که وی سرایِ امایی
لَعلِ بَدَخشونْ و دُرّ پربهایی ۱
بدیمه دردِ عشقْره که هرجا آیی،
اُو نمونه مه پراوچشمون، دتایی ۲
دْ کمنْ بدیمه انداته به بالی،
قَدْ سُوره بالا داشته، هلا کیجایی ۳
چین حلقه ره خشْ هنیا استایی
امیر گنه: مه دوستْ به خورِ همتایی ۴
لَعلِ بَدَخشونْ و دُرّ پربهایی ۱
بدیمه دردِ عشقْره که هرجا آیی،
اُو نمونه مه پراوچشمون، دتایی ۲
دْ کمنْ بدیمه انداته به بالی،
قَدْ سُوره بالا داشته، هلا کیجایی ۳
چین حلقه ره خشْ هنیا استایی
امیر گنه: مه دوستْ به خورِ همتایی ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۹ - کردْ خیمه بَزو، اُویِ چشْ مه حبابی
گوهر بعدی:شماره ۲۱۱ - شُومّه به تماشا که بَیُورم یاری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
