خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن می‌گوید و با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند گل، عنبر، و زر، احساسات خود را بیان می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و استفاده از اصطلاحات شاعرانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیق تر آن نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
شماره ۲۱۱ - شُومّه به تماشا که بَیُورم یاری
شُومّه به تماشا که بَیُورم یاری
بدیمه زری تَشتْ، عَنبرْ لُو ویماری ۱
بالا بلنْ، اَبرو کَمنْ، سوره داری
که گُل‌ها فدایِ چنین یار بباری ۲
نگذشته بی مدت، به روزگاری
در آمو حَمّومْ مَسّه چشْ، سوره داری ۳
بَشسّه شه کَمنّ ره و هُو پچاری
صد جیم و اَلفْ به هَرْ گلاله داری ۴
بدیمه زری تَشتْ، عَنبرْ لُو ویماری ۱
بالا بلنْ، اَبرو کَمنْ، سوره داری
که گُل‌ها فدایِ چنین یار بباری ۲
نگذشته بی مدت، به روزگاری
در آمو حَمّومْ مَسّه چشْ، سوره داری ۳
بَشسّه شه کَمنّ ره و هُو پچاری
صد جیم و اَلفْ به هَرْ گلاله داری ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۰ - اونْ تُرکهْ کیجا که وی سرایِ امایی
بعدی:پنج‌بیتی‌ها
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
