خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر بیانگر درد و رنج عاشقانه است. شاعر از فراق و جفای معشوق شکایت می‌کند و از نبودن او رنج می‌برد. او از دل‌سوزی و اشک‌هایش می‌گوید و امیدوار است که معشوق روزی به سوی او بازگردد.
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، این شعر حاوی احساسات شدید و گاه ناامیدانه است که برای سنین پایین مناسب نیست.
شماره ۲۰۹ - کردْ خیمه بَزو، اُویِ چشْ مه حبابی
کردْ خیمه بَزو، اُویِ چشْ مه حبابی
دل سُوجنه مه، اینه وَرْ بو کبابی ۱
ویله وَر اینه، شربتْ به لوزنْ آیی
من کیمه جفاکَش به دلْ تهْ خرابی ۲
بَوینْ که به چشْ آخر نمونس آبی
مه جون و بَدنْ کارْ کنّهْ شه ثوابی ۳
بیجنْ صفتْ چاه درمه، افراسیابی
مَنیجه کو؟ دَرْ دَرْ اِ، مره دریابی ۴
دل سُوجنه مه، اینه وَرْ بو کبابی ۱
ویله وَر اینه، شربتْ به لوزنْ آیی
من کیمه جفاکَش به دلْ تهْ خرابی ۲
بَوینْ که به چشْ آخر نمونس آبی
مه جون و بَدنْ کارْ کنّهْ شه ثوابی ۳
بیجنْ صفتْ چاه درمه، افراسیابی
مَنیجه کو؟ دَرْ دَرْ اِ، مره دریابی ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۸ - نرگس دیمهْ سَرْمَستْ و مه جا قرین بی
گوهر بعدی:شماره ۲۱۰ - اونْ تُرکهْ کیجا که وی سرایِ امایی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
