خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر به ستایش معشوق می‌پردازد و از زیبایی‌های او سخن می‌گوید. در این شعر، معشوق با عناصر طبیعی مانند ماه، خورشید، گل و دریا مقایسه شده و به او صفات الهی نسبت داده می‌شود.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.
شماره ۱۲۶ - خشْ بساته ته چیره ره داورهو
خشْ بساته ته چیره ره داورهو
کم نکرده ته خوبی ره یک سر مو ۱
ملائکْ به سیرْاِننه ته سر کو
ز خشْ سیر و صفا و صلواته ته کو ۲
سَرْمَسّ و سؤالْ مشک و ابرو، مَهِ نو
چشْ نرگس و رُو شمسِ جهانْ تویی تو ۳
ونی الف و هر دِلو کان لؤلؤ
دِهون غنچهْ رهْ مُونّهْ که سَرْ وا کردْ بو ۴
کم نکرده ته خوبی ره یک سر مو ۱
ملائکْ به سیرْاِننه ته سر کو
ز خشْ سیر و صفا و صلواته ته کو ۲
سَرْمَسّ و سؤالْ مشک و ابرو، مَهِ نو
چشْ نرگس و رُو شمسِ جهانْ تویی تو ۳
ونی الف و هر دِلو کان لؤلؤ
دِهون غنچهْ رهْ مُونّهْ که سَرْ وا کردْ بو ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۵ - امیر گنهْ: کی دَوْسه مَهْ چشِ سو؟
گوهر بعدی:شماره ۱۲۷ - امیر گنه: کان نمک، آدمی خوا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
