خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر به توصیف معشوق و زیبایی‌های او می‌پردازد. از ویژگی‌های ظاهری مانند چانه، گردن، و حرکات دلربا سخن می‌گوید و احساسات خود را با عباراتی پراحساس بیان می‌کند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب یا نامفهوم باشد. همچنین، درک برخی از اصطلاحات و تشبیهات قدیمی ممکن است نیاز به شناخت ادبیات کلاسیک داشته باشد.
شماره ۱۲۷ - امیر گنه: کان نمک، آدمی خوا
امیر گنه: کان نمک، آدمی خوا
ته سیب ذقنْ ونهْ مدامْ کنمْ بُو ۱
بیاض گردنْ تهْ خشهْ،ای پریرو
ز در وختِ خرام، نیک کنّی ناز و غازُو ۲
آچّه (عاجه) دلِ سرْ مدامْ کنّی زری سو
آهو به ختا ورنه ته نافه‌یِ بو ۳
تا گردش انجم، به [بو] افلاک روز و شو
نزائه هیچ مار فرزندْ به خوبیّ تو ۴
ته سیب ذقنْ ونهْ مدامْ کنمْ بُو ۱
بیاض گردنْ تهْ خشهْ،ای پریرو
ز در وختِ خرام، نیک کنّی ناز و غازُو ۲
آچّه (عاجه) دلِ سرْ مدامْ کنّی زری سو
آهو به ختا ورنه ته نافه‌یِ بو ۳
تا گردش انجم، به [بو] افلاک روز و شو
نزائه هیچ مار فرزندْ به خوبیّ تو ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۶ - خشْ بساته ته چیره ره داورهو
گوهر بعدی:شماره ۱۲۸ - تا منه تن به جیر لحد نپاهو،
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
