خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این متن از آرزوی دیدار دوست و محبت او سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که مردم از آرزوها حرف می‌زنند و جان خود را می‌گشایند، اما آرزوی او این است که دوستش به او توجه و محبت کند.
مفاهیم عمیق عاطفی و اجتماعی موجود در متن برای درک و ارتباط بهتر، به بلوغ فکری و تجربه‌ی احساسی نوجوانان و بزرگسالان نیاز دارد.
شماره ۱۱۰ - دوستْ ره دیمه که آمِل کیچه وارن (آرن)
دوستْ ره دیمه که آمِل کیچه وارن (آرن)
اونْ دیم وُ دستونْ رهْ به من کاشْ بیارن ۱
مَرْدِمْ اَملْ گوئنْ وُ جانْ ره وازنْ
مه اَملْ اونجوئه که مرهْ خش‌ْ دارن ۲
اونْ دیم وُ دستونْ رهْ به من کاشْ بیارن ۱
مَرْدِمْ اَملْ گوئنْ وُ جانْ ره وازنْ
مه اَملْ اونجوئه که مرهْ خش‌ْ دارن ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۹ - وَرفِ گُله ره دیمه که لارْ ره وارن
گوهر بعدی:شماره ۱۱۱ - مه دلْ با ته جٰا عهد هاکرد بی و پَیْمنْ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
