شمارهٔ ۱۲۹ - بادهٔ عشق

دلم باشد اسیر خوب رویی
نگاری، شوخ و شنگی، تندخویی ۱

سر من در خم چوگان زلفش
بود سرگشته تر گویی ز گویی ۲

چو یاد آید مرا محراب ابروش
کنم هر دم ز خون دل وضویی ۳

ز هجر قامت و موی میانش
تنم گردیده لاغرتر ز مویی ۴

بیفکن ساقیا! خشت از سر خم
معطر کن دماغم را ز بویی ۵

ز زهد خشک جانم در عذاب است
بده جامی که تر سازم گلویی ۶

مرا همره سوی میخانه میبر
بنه از می به دوش من صبویی ۷

کرم کن ساقیا! از سوزن می
جراحات دلم را کن رفویی ۸

بیا «ترکی» تو هم از بادهٔ عشق
بزن جامی، برآر از سینه هویی ۹