این شعر عاشقانه و غزلی، توصیفی زیبا و پراحساس از معشوق را ارائه می‌دهد. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند ماهتاب، مشک ناب، کمان رستم و کمند سهراب، به توصیف زیبایی‌های معشوق می‌پردازد. او از رخسار سپید، موی سیاه، ابروی کمانی و مژگان دلنشین معشوق سخن می‌گوید و عشق و شیفتگی خود را بیان می‌کند. شاعر همچنین از بی‌توجهی معشوق شکایت کرده و از فراق و بی‌خوابی‌های شبانه می‌نالد. در پایان، او مخاطب را به سفر با عشق و رسیدن به آرزوها دعوت می‌کند.
این شعر حاوی مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات ادبی ممکن است برای سنین پایین دشوار باشد.
شمارهٔ ۱۳۰ - منزل عشق
مویی چگونه مویی، صد نافه مشک نابی ۱
ابرو کمان رستم، گیسو کمند سهراب
مژگان ز دل نشینی تیر فراسیابی ۲
رخسارت از سپیدی، مانند سینهٔ باز
گیسویت از سیاهی، همچون پر غرابی ۳
از خط و خال گیسو، مطلوب خاص و عامی
وز قد و چشم و ابرو، محبوب شیخ و شابی ۴
در لعل آبدارت، آب بقاست پنهان
دریاب تشنگان را گر می کنی ثوابی ۵
ای پادشاه خوبان! با من چرا چنینی
در پاسخ سؤالم کی می دهی جوابی؟ ۶
زین بیش می نمودی، با من عتاب و نازی
و اینک نمی نمایی نه ناز و نه عتابی ۷
مست است ترک چشمت، خنجر به کف ز مژگان
تا فتنه ای نسازد کی می رود به خوابی؟ ۸
گر در حضور هستی، ور در غیاب هستی
چون جسم در حضوری، چون روح در غیابی ۹
چندی ست کز فراغت، شب ها ز غصه تا صبح
خوابم نرفته در چشم، چشمم ندیده خوابی ۱۰
«ترکی» ز منزل عشق، منزل مکن فراتر
با عشق همسفر باش، تا کام دل بیابی ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
