شماره ۳۴ - سحر به میکده یارب چه بانگ بود و خروش

سحر به میکده یارب چه بانگ بود و خروش
که نی به چنگ کسی بود و خنب می در جوش ۱

مغنیان همه سرمست و مطربان رقاص
رسیده تا به ثریا صدای نوشانوش ۲

نشسته پیر خرابات مست لایعقل
صراحی می حمرا گرفته در آغوش ۳

بگفتمش که صبوح است و وقت استغفار
به خنده گفت که گر عاقلی برو خاموش ۴

چو نیست عاقبت کار هیچ کس معلوم
چه طیلسان تو و چه سبوی باده بدوش ۵

ترا که عاقبت کار خاک باید شد
غم جهان چه خوری باده مروق نوش ۶

به رهن باده کن امروز خرقه را صوفی
مرقع ار چه نباشد برو خطا می پوش ۷