شماره ۱۳ - اشکم ز سوز سینه چو عمان آتش است

اشکم ز سوز سینه چو عمان آتش است
دریای شعله مایه ی باران آتش است ۱

هر دم به جانبی ز دلم شعله سر زند
یاران در این خرابه مگر کان آتش است ۲

شب هر نفس که بی تو کشیدم چنان نمود
کز سینه تا به لب همه پیکان آتش است ۳

تو شب به ناز خفته و من خسته تا به روز
چون خار وخس که بر سر طوفان آتش است ۴

مهمان تست جان ستم دیده روز وصل
مانند خشک همیه که مهمان آتش است ۵

از دل مپرس سینه ی در سوز خفته را
این کوی را هزار خیابان آتش است ۶

گفتم که جان خسته ی اشراق و درد عشق
گفتا گیاه خشک و بیابان آتش است ۷