خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از رهایی از هوسها و آرزوهای دنیوی سخن میگوید و اشاره میکند که از ابتدا نشانههای آرامش را با گریههای مستانه از چهره زدودهاند.
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و انتزاعی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۲۹ - ما نقش هوس ز لوح هستی شستیم
ما نقش هوس ز لوح هستی شستیم
وز خون رخ آرزوپرستی شستیم ۱
ما روز ازل نشان آسوده دلی
از چهره به گریههای مستی شستیم ۲
وز خون رخ آرزوپرستی شستیم ۱
ما روز ازل نشان آسوده دلی
از چهره به گریههای مستی شستیم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۸ - چون باغ شکفته از گیاهی نشوم
گوهر بعدی:شماره ۱۳۰ - یک چند درین رسته پریشان گشتیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.