خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر بیانگر ندامت و افسوس شاعر از فرصت‌های از دست رفته و انتخاب‌های نادرست در زندگی است. او از غم‌هایی که به خود بسته و ناتوانی در پرواز به سوی آزادی و کمال سخن می‌گوید. همچنین، اشاره‌ای به وفاداری و عشق دارد که به درستی از آن استفاده نکرده است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و ممکن است برای آن‌ها جذاب نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند افسوس و ندامت نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۸۴ - از عمر دمی را به غمی باز نبستیم
از عمر دمی را به غمی باز نبستیم
یک پرده آهنگ برین ساز نبستیم ۱
ما ساده‌نوایان بهشتیم چو بلبل
مرغوله بیهوده بر آواز نبستیم ۲
در دام فتادیم صد افسوس کز آن پس
بر بال و پر خود پر پرواز نبستیم ۳
تعویذ نکوییست وفا حیف که آن را
بر بازوی آن زلف فسون‌ساز نبستیم ۴
کردیم فصیحی به فسون شکر که خود را
بر دامن آن غمزه غماز نبستیم ۵
یک پرده آهنگ برین ساز نبستیم ۱
ما ساده‌نوایان بهشتیم چو بلبل
مرغوله بیهوده بر آواز نبستیم ۲
در دام فتادیم صد افسوس کز آن پس
بر بال و پر خود پر پرواز نبستیم ۳
تعویذ نکوییست وفا حیف که آن را
بر بازوی آن زلف فسون‌ساز نبستیم ۴
کردیم فصیحی به فسون شکر که خود را
بر دامن آن غمزه غماز نبستیم ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸۳ - کی مسیحا داشت در بار آنچه ما می‌خواستیم
گوهر بعدی:شماره ۱۸۵ - لب زخمیم و افغان را پرستیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
