خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این شعر از غم و اندوه خود می‌گوید و احساس تنهایی و انزوا را بیان می‌کند. او با تصاویری مانند ابر مژه و بارش اشک، باران و دریا، و لاله‌های صحرا، احساسات عمیق خود را به تصویر می‌کشد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و استفاده از استعاره‌های پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد.
شماره ۵۶۳ - غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلند
غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلند
نگذارند که در میکده تنها باشم ۱
من و ابر مژه، کز بارش نیسانی او
هر کجا پای نهم، بر لب دریا باشم ۲
همچو کهسار، به زورم نتوان بود به شهر
موسم لاله چو در دامن صحرا باشم ۳
نگذارند که در میکده تنها باشم ۱
من و ابر مژه، کز بارش نیسانی او
هر کجا پای نهم، بر لب دریا باشم ۲
همچو کهسار، به زورم نتوان بود به شهر
موسم لاله چو در دامن صحرا باشم ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۶۲ - همچو نرگس در چمن گر میگسار افتاده ام
گوهر بعدی:شماره ۵۶۴ - هرگز نمی گیرد کسی جز درد، بازوی مرا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
