خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این شعر از عشق و ناامیدی می‌گوید. او از زیبایی معشوق و تأثیر آن بر خود سخن می‌گوید، اما در عین حال از شکستن توبه و ناامیدی خود نیز یاد می‌کند. بلندیهای همت و گذر زمان نیز از دیگر مضامین این شعر هستند. در پایان، شاعر به ناامیدی و اندوه خود اشاره می‌کند.
مفاهیم عمیق عشق، ناامیدی و اندوه در این شعر وجود دارد که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند شکستن توبه و ناامیدی ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
شماره ۵۰۴ - گل و می از لب و رخساره اش می ریخت هرجانب
گل و می از لب و رخساره اش می ریخت هرجانب
شکستن داشت امشب توبه ام، بیهوده نشکستم ۱
بلندیهای همت، کار خود را می کند آخر
نخواهد داشت دوران این چنین در پایه پستم ۲
گشودم چشم تر بر سفره قسمت حباب آسا
ندیدم چیز دیگر، مشت آهی در گره بستم ۳
شکستن داشت امشب توبه ام، بیهوده نشکستم ۱
بلندیهای همت، کار خود را می کند آخر
نخواهد داشت دوران این چنین در پایه پستم ۲
گشودم چشم تر بر سفره قسمت حباب آسا
ندیدم چیز دیگر، مشت آهی در گره بستم ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۰۳ - با شب تیره ز تاریکی آن مو گفتم
گوهر بعدی:شماره ۵۰۵ - نماند خون دل و کار عشق در پیش است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
