خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از اندوه ناشی از فقدان یک گل (نماد زیبایی و زندگی) سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که پروانه‌ای (نماد عشق و فداکاری) در سوگ آن، انگشت خود را در شعله شمع می‌سوزاند. این تصاویر نمادین، حس غم و از دست دادن را منتقل می‌کنند.
متن دارای مفاهیم نمادین و عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، اشاره به رنج و فداکاری (سوختن پروانه) ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا ناراحت‌کننده باشد.
شماره ۳۰۱ - گر خورد در فوت ما آن گل تاسف، دور نیست
گر خورد در فوت ما آن گل تاسف، دور نیست
می گزد در ماتم پروانه شمع انگشت خود ۱
می گزد در ماتم پروانه شمع انگشت خود ۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۰۰ - چو خیزد گردباد از خاک ما در دشت محرومی
گوهر بعدی:شماره ۳۰۲ - گل ما را به آب غم سرشتند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
