شماره ۲۷۲ - ای جان تلخکام، خراب از چه باده‌ای

ای جان تلخکام، خراب از چه باده‌ای
کز پا فتاده‌ایّ و دل از دست داده‌ای ۱

ای دیده در مشاهده کیستی، که باز
هر سو به روی خود در حیرت گشاده‌ای ۲

ای صبر، هر زمان ز زمان دگر کمی
وی درد، هردم از دم دیگر زیاده‌ای ۳

شوخی که وعده داشت به من، دوش می‌گذشت
گفتم به خود که بهر چه روز ایستاده‌ای؟ ۴

برخاستم که در پی‌اش افتم، به ناز گفت
بنشین که در خیال محال اوفتاده‌ای ۵

گفتم بیا به وعده وفا کن، به عشوه گفت
خوش بر فریب وعده ما دل نهاده‌ای ۶

گفتم امیدها به تو دارم، به خنده گفت
میلی برو برو که تو بسیار ساده‌ای ۷