شماره ۱۱۲ - دوش ازان شعله که در جان من سوخته بود

دوش ازان شعله که در جان من سوخته بود
چون گل آیینه روی تو برافروخته بود ۱

بود حیرت سبب آن که دلم با همه شرم
بی حجابانه به روی تو نظر دوخته بود ۲

یاد آن شب که دلم پیش تو می‌ریخت برون
از تو هر شکوه که بر روی هم اندوخته بود ۳

یاد باد آنکه دلم بود به دست تو عزیز
طفل بودیّ و ترا مرغ نو‌آموخته بود ۴

مرغ را آنچه ز هر روز شتابانتر داشت
اثر نامه شوق من دلسوخته بود ۵

یاد روزی که دل میلی سودازده، داشت
نیم جانی که به سودای تو نفروخته بود ۶