این شعر از حافظ، بیانگر درد و رنج عاشقانه، انتقاد از ریا و زهد دروغین، و اشاره به ناپایداری دنیا است. شاعر از دلبری که دل او را ربوده شکایت میکند، از روزگار ناسازگار گله میکند، و در عین حال به عرفان و رضایت درونی اشاره دارد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و انتقادی است که درک آنها به بلوغ فکری نیاز دارد. همچنین، برخی از ابیات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۳۸۶ - بیک خرام دل از من تو دلربا بردی
شکسته کاسهٔ درویش را کجا بردی ۱
بچهره از جریان ای سرشگ افتادی
به پیش خلق چرا آبروی ما بردی ۲
بگو به آنکه دل و دین بعشقبازی داد
بخود بناز که خوش پی بمدعا بردی ۳
بغیر شرک چه داری بدست ای زاهد
از آن نتیجه که یک عمر در ریا بردی ۴
بهم شکستیم ای روزگار زیر سپهر
گرسنه بودی و گندم بآسیا بردی ۵
کجائی ای دل خرسند در تمام جهان
توئی که گوی ز سیمرغ و کیمیا بردی ۶
صغیر بار بمنزل تو را رسید آندم
که رخت خویش به سرمنزل رضا بردی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.