غزل ۳۶۳ - گرفته رنگ ز خون دلم چو لاله پیاله

گرفته رنگ ز خون دلم چو لاله پیاله
ز بسکه بی تو خورم خون دل پیاله پیاله ۱

خوش است بزمگه یار و نالهٔ نی مطرب
ز دست یار کشیدن میان لاله پیاله ۲

صفای خاطر رندان ز چله خانه نیابی
به دیر رو که پر است از می دو ساله پیاله ۳

بود علامت باران اشک خرمی ما
شبی که بادهٔ روشن مه است و هاله پیاله ۴

اگر به چشم تو دعوی نکرد از سر مستی
چه شد که بر سر نرگس شکست ژاله پیاله ۵

منه ز دست چو نرگس پیاله خاصه در این دم
که لاله می‌دهد و می‌خورد غزاله پیاله ۶

چگونه توبه کند وحشی از پیاله کشیدن
که کرده‌اند به او در ازل حواله پیاله ۷