غزل ۲۷۵ - این بس که تماشایی بستان تو باشم

این بس که تماشایی بستان تو باشم
مرغ سر دیوار گلستان تو باشم ۱

کافیست همین بهره‌ام از مائدهٔ وصل
کز دور مگس ران سر خوان تو باشم ۲

این منصب من بس که چو رخش تو شود زین
جاروب کش عرصهٔ جولان تو باشم ۳

خواهم که شود دست سراپای وجودم
در شغل عنان گیری یکران تو باشم ۴

در بزمگه یوسف اگر ره دهدم بخت
درآرزوی گوشهٔ زندان تو باشم ۵

در تشنگیم طالع بد جان به لب آرد
گر خود به سر چشمهٔ حیوان تو باشم ۶

من وحشیم و نغمه سرای چمن حسن
معذورم اگر مرغ غزلخوان تو باشم ۷