غزل ۲۷۶ - بخت آن کو که کشم رخش و سوارش سازم

بخت آن کو که کشم رخش و سوارش سازم
دل جنیبت کش و جان غاشیه‌دارش سازم ۱

خواهم این سینه پر از جوهر جانهای نفیس
که به دامان وفا کرده نثارش سازم ۲

نفس گرم نگر فیض اثر بین که اگر
بگمارم به خزان رشک بهارش سازم ۳

کیست بدخواه تو ای همت پاکان با تو
که به یک آه سحر بهر تو کارش سازم ۴

باغبان چمن حسن توام گو دگران
گل نچینند که من با خس و خارش سازم ۵

وحشی این دل که عزیزست به هر جا که رود
چندش آرم به سر کویی و خوارش سازم ۶