شماره ۱۲۲ - لعلی که منم تشنه او آب حیات است

لعلی که منم تشنه او آب حیات است
زلفی که به جان طالب اویم ظلمات است ۱

مژگان که به دل جا نکند خامه موئیست
چشمی که سخنگو نبود چشم دوات است ۲

در کوهکنی پنجه فرهاد توان تافت
معشوق اگر دلبر شیرین حرکات است ۳

از موت نجاتی نبود شاه و گدا را
چون عرصه شطرنج جهان خانه مات است ۴

معشوق مزلف چو شود وقت رهائیست
رویی که شود صاحب خط ماه برات است ۵

ای دل مکن اظهار به او بوسه شب را
دزدی که شد اقرار کی امید نجات است ۶

برخیز و بیا بر سر بیمار فراقت
ای هر قدمت موجب چندین حسنات است ۷

در موسم خط رحم نما بر دل سید
او مفلس عشق است تو را وقت زکوت است ۸