این متن شعری است که از عشق و رنج سخن میگوید. شاعر از عشق به شیرین و رنجهای ناشی از هجران میسراید. او از درد و غم و حسرت سخن میگوید و تصویری از عشقی سوزان و رنجآلود را ترسیم میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عشق و رنج است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهی شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۲۵۰ - کوهکن بر یاد شیرین و لب جان پرورش
جان شیرین داد و غیر از تیشه نامد بر سرش ۱
آنکه مشت استخوانی بود بگذر سوی او
تا ببینی ز آتش هجران کفن خاکسترش ۲
جمله از خاک درش خیزند روز رستخیز
بسکه بیماران غم مردند بر خاک درش ۳
دست برخنجر خرامان میرود آن ترک مست
مانده چشم حسرت خلقی به دست و خنجرش ۴
فکر زلفت از سر وحشی سر مویی نرفت
گر چه مویی گشت از زلف تو جسم لاغرش ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.