غزل ۲۴۲ - کردیم نامزد به تو نابود و بود خویش

کردیم نامزد به تو نابود و بود خویش
گشتیم هیچ کارهٔ ملک وجود خویش ۱

غماز در کمین گهرهای راز بود
قفلی زدیم بر در گفت و شنود خویش ۲

من بودم و نمودی و باقی خیال تو
رفتم که پرده‌ای بکشم بر نمود خویش ۳

یک وعده خواهم از تو که گردم در انتظار
حاکم تویی در آمدن دیر و زود خویش ۴

از چشم من به خود نگر و منع کن مرا
بی اختیار اگر نشوی در سجود خویش ۵

گو جان و سر برو، غرض ما رضای تست
حاشا که ما زیان تو خواهیم و سود خویش ۶

بزم نشاط یار کجا وین فغان زار
وحشی نوای مجلس غم کن سرود خویش ۷