غزل ۲۴۳ - در مانده‌ام به درد دل بی علاج خویش

در مانده‌ام به درد دل بی علاج خویش
و ز بد مزاجی دل کودک مزاج خویش ۱

مهر خزانه یافت دل و جان و هر چه بود
جوید هنوز ازین ده ویران خراج خویش ۲

جان را مگر به مشعلهٔ دل برون برم
زین روزهای تیره و شبهای داج خویش ۳

فرهاد را که بگذرد از سر چه نسبت است
با آنکه مشکل است بر او ترک تاج خویش ۴

عذب فرات گو دگری خور که ما خوشیم
با آب شور دیده و تلخ اجاج خویش ۵

ای صاحب متاع صباحت تلطفی
کاورده عاجزی به درت احتیاج خویش ۶

وحشی رواج نیست سخن را ، زبان به بند
تا چند دعوی از سخن بی رواج خویش ۷