خلاصه و رده‌بندی سنی
همه سنین
این شعر عاشقانه و طبیعت‌گرا، زیبایی و جذابیت معشوق را با تصاویری از باغ، سبزه، لاله و جوی آب توصیف می‌کند. شاعر از کشش و جاذبه‌ای که معشوق و طبیعت اطراف او ایجاد می‌کنند سخن می‌گوید و احساسات عاشقانه و شور و شوق خود را بیان می‌کند.
این شعر دارای مضامین عاشقانه و طبیعت‌گرایانه است که برای همه سنین قابل درک و لذت‌بردن است. زبان آن ساده و تصاویر آن زیبا و جذاب هستند، بنابراین محدودیت سنی خاصی ندارد.
غزل ۱۸۹ - ما را به سوی خود خم موی تو می‌کشد
ما را به سوی خود خم موی تو می‌کشد
زنجیر کرده بر سر کوی تو می‌کشد ۱
ای باغ خوش بخند که خلقی ز هر طرف
چون سبزه رخت بر لب جوی تو می‌کشد ۲
ای سبزه، بخت سبز تو داری که لاله سان
هر سو کسی پیاله بر روی تو می‌کشد ۳
ای بوستان شکفته شو اکنون که خلق را
دل همچو غنچه باز به سوی تو می‌کشد ۴
زنجیر کرده بر سر کوی تو می‌کشد ۱
ای باغ خوش بخند که خلقی ز هر طرف
چون سبزه رخت بر لب جوی تو می‌کشد ۲
ای سبزه، بخت سبز تو داری که لاله سان
هر سو کسی پیاله بر روی تو می‌کشد ۳
ای بوستان شکفته شو اکنون که خلق را
دل همچو غنچه باز به سوی تو می‌کشد ۴
این گوهر را بشنوید
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۸۸ - هرکه یار ماست میل کشتن ما می‌کند
گوهر بعدی:غزل ۱۹۰ - دوش اندک شکوه‌ای از یار می‌بایست کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
