غزل ۱۵۸ - خرم دل آن کس که ز بستان تو آید

خرم دل آن کس که ز بستان تو آید
گل در بغل از گشت گلستان تو آید ۱

ما با لب تفسیده ره بادیه رفتیم
خوش آنکه ز سرچشمهٔ حیوان تو آید ۲

خوش می‌گذری غنچه گشای چمن کیست
این باد که از جنبش دامان تو آید ۳

بر مائدهٔ خلد خورانم همه خونم
رشک مگسی کان ز سر خوان تو آید ۴

گو ماتم خود دار و به نظاره قدم نه
آنکس که به راه سر میدان تو آید ۵

سرلشکر هر فتنه که آید پی جانی
تازان ز ره عرصهٔ جولان تو آید ۶

وحشی مرض عشق کشد چاره گران را
بیچاره طبیبی که به درمان تو آید ۷