غزل ۱۵۷ - لب بجنبان که سر تنگ شکر بگشاید

لب بجنبان که سر تنگ شکر بگشاید
شکرستان ترا قفل ز در بگشاید ۱

غمزه را بخش اجازت که به خنجر بکند
دیده‌ای کو به تو گستاخ نظر بگشاید ۲

ره نظارگیان بسته به مژگان فرما
که به یک چشم زدن راه گذر بگشاید ۳

در گلویم ز تو این گریه که شد عقدهٔ درد
گرهی نیست که از جای دگر بگشاید ۴

شب مارا به در صبح نه آن قفل زدند
که به مفتاح دعاهای سحر بگشاید ۵

همه را کشت، بگویید که با خاطر جمع
این زمان بازکند تیغ و کمر بگشاید ۶

راه تقریب حکایت ندهی وحشی را
که مبادا گله را پیش تو سر بگشاید ۷