شماره ۳۹۵ - امشب که دست نالة زارم بساز بود

امشب که دست نالة زارم بساز بود
در بزم دل، مدار به سوز و گداز بود ۱

چشم سفید گشته گرفتم به لخت دل
این بود بر رخم در صبحی که باز بود ۲

یک دم که تُرک چشم تو غافل ز ما گشت
یک عمر در ولایت ما ترکتاز بود ۳

هر جا که اهل دل نفس گرم می‌زدند
آهم به یاد نخل قدت سرفراز بود ۴

تا از گل تو بوی حقیقت شنیده‌ام
کارم مدام تربیت این مجاز بود ۵

گشتیم پیرو بخت جوانی نشد نصیب
این عمرِ بی‌نصیبی ما خوش دراز بود ۶

فیّاض نازها که کشد از نیاز ما؟
نازی که از نیاز جهان بی‌نیاز بود ۷