شماره ۳۹۶ - از بی‌کسیم دوش دل سوخته کس بود

از بی‌کسیم دوش دل سوخته کس بود
آیینه چراغ سر بالین نفس بود ۱

گل تا سحر از پرتو داغ دل بلبل
پروانة گرد سر فانوس قفس بود ۲

در گشت گلستان تمنّای دو عالم
چیزی که نچیدیم گل باغ هوس بود ۳

امروز ندانم ز چه دود دل ما شد
آن شعله که دیروز گل دامن خس بود ۴

در قافلة پیش روی‌ها خطری هست
طی شد رهم از دولت پایی که به پس بود ۵

در وادی گم‌گشتگی کعبة مقصود
بیم همه از رهزنی بانگ جرس بود ۶

شیرین نشد از چاشنی لعل تواش کام
فیّاض که بر شهد تو یک عمر مگس بود ۷