خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عرفانی بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق است. شاعر از فراموشی معشوق ناتوان است و حتی نوشیدن باده نیز نمی‌تواند این یاد را از خاطر ببرد. او از جور و ستم معشوق شکایت دارد اما همچنان عشقش پایدار است. شعله عشق در جان شاعر چنان شدید است که نمی‌توان آن را خاموش کرد.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و عرفانی عمیق است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین استفاده از استعاره‌هایی مانند 'باده' و 'حور' ممکن است برای کودکان نامفهوم باشد.
شماره ۲۹۶ - با یاد تو کونین فراموش توان کرد
با یاد تو کونین فراموش توان کرد
گر ز هر دهی باده صفت نوش توان کرد ۱
حیف است که در گردن حور افکندش کس
دستی که به یاد تو در آغوش توان کرد ۲
شکرانة این لطف که در یاد تو هستیم
هر چند کنی جور فراموش توان کرد ۳
پوشیدن مژگان نشود مانع اشکم
این شعله چنان نیست که خس پوش توان کرد ۴
فیّاض مزن آب که این شعله به جانم
نوعی نگرفتست که خاموش توان کرد ۵
گر ز هر دهی باده صفت نوش توان کرد ۱
حیف است که در گردن حور افکندش کس
دستی که به یاد تو در آغوش توان کرد ۲
شکرانة این لطف که در یاد تو هستیم
هر چند کنی جور فراموش توان کرد ۳
پوشیدن مژگان نشود مانع اشکم
این شعله چنان نیست که خس پوش توان کرد ۴
فیّاض مزن آب که این شعله به جانم
نوعی نگرفتست که خاموش توان کرد ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۹۵ - عشق ظاهر نمی‌توانم کرد
گوهر بعدی:شماره ۲۹۷ - به آن قد سرفرازی می‌توان کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
