شماره ۲۹۳ - نماز شام چنان نشئة میش گل کرد

نماز شام چنان نشئة میش گل کرد
که آفتاب ز بدمستیش تنزل کرد ۱

نسیم زلف تو زد بر دماغ او هر گاه
صبا به عهد تو میل شمیم سنبل کرد ۲

مگر به باغ تو بودی که امشب از بلبل
گل دریده دهن صد سخن تحمل کرد؟ ۳

سری ز سرّ دهانش برون نبرد آخر
دلم چو غنچه درین نکته بس تأمّل کرد ۴

فریب زلف نخوردی ولی ببین فیّاض
که چون شکار تو آخر کمند کاکل کرد! ۵