غزل ۱۱۴ - باده کو تا خرد این دعوی بیجا ببرد

باده کو تا خرد این دعوی بیجا ببرد
بی‌خودی آید و ننگ خودی از ما ببرد ۱

خوش بهشتیست خرابات کسی کان بگذاشت
دوزخ حسرت جاوید ز دنیا ببرد ۲

ما و میخانه که تمکین گدایی‌ در او
شوکت شاهی اسکندر و دارا ببرد ۳

جام می کشتی نوح است چه پروا داریم
گر چه سیلاب فنا گنبد والا ببرد ۴

جرعهٔ پیر خرابات بر آن رند، حرام
که به پیش دگری دست تمنا ببرد ۵

عرصهٔ ما به مروت که ز عالم کم شد
هدهدی کو که به سر منزل عنقا ببرد ۶

شاخ خشکیم به ما سردی عالم چه کند
پیش ما برگ و بری نیست که سرما ببرد ۷

خانه آتش زدگانیم، ستم، گو می تاز
آنچه اندوخته باشیم به یغما ببرد ۸

وحشی از رهزن ایام چه اندیشه کنیم
ما چه داریم که از ما نبرد یا ببرد ۹