خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن به ستایش یک شخصیت برجسته (احتمالاً رشیدالدین) و هنرهای او می‌پردازد. اشاره‌ای به خیمه‌ی کبود یک پیر بزرگ دارد و از هنرهای شاهی و ایرادهای احتمالی سخن می‌گوید. همچنین به شناخته‌شدن اهل خوارزم در دور و نزدیک اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم پیچیده‌ی ادبی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایین دشوار است. همچنین ممکن است نیاز به دانش پیشینه‌ی تاریخی و ادبی برای درک کامل داشته باشد.
شمارهٔ ۱۷ - دیوان رشیدالدین
هرکه دیوان رشیدالدین را از پس آن
وصف منهاج نظر میکند از آن طیر است ۱
اوست در خیمه این پیر کبیری کبود
هنری شاهی کز هر هنری صد ایر است ۲
هر چه در گیتی مرد سخنست الاوی
زن باریش کله گویم دانم غیر است ۳
اهل خوارزم شناسند ز دور و نزدیک
که منم لیکن او برد قسکیر است ۴
وصف منهاج نظر میکند از آن طیر است ۱
اوست در خیمه این پیر کبیری کبود
هنری شاهی کز هر هنری صد ایر است ۲
هر چه در گیتی مرد سخنست الاوی
زن باریش کله گویم دانم غیر است ۳
اهل خوارزم شناسند ز دور و نزدیک
که منم لیکن او برد قسکیر است ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۶ - دوش تدبیر کردم
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۸ - سالار لولیان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
