خلاصه و رده‌بندی سنی
18+
شاعر در این متن با زبانی طنزآمیز و هجوگونه از خر و خرانگی سخن می‌گوید. او ابتدا به سالار لولیان اشاره می‌کند و سپس با کنایه‌هایی تند، خر را نمادی از حماقت و بی‌خردی می‌داند. در ادامه، با اشاره به خر خمخانه و خر فرد، به نظر می‌رسد که از این حیوان برای انتقاد از رفتارهای ناپسند انسانی استفاده شده است.
این متن دارای کنایه‌ها و هجوهای تند است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال نامفهوم یا نامناسب باشد. همچنین، استفاده از واژگانی مانند 'میخ هجو' و لحن تند آن، نیاز به درک ادبی و اجتماعی بالاتری دارد.
شمارهٔ ۱۸ - سالار لولیان
سالار لولیان را گفتم برای خرد
از میخ هجو من خر خمخانه را بدرد ۱
گفتا که میخ هجو تو . . . ون خوار آنخرست
. . . ون ما چی خاردان بره کش حرب فشرد ۲
خر فرد بود میره با سهل دیلمی
ورنه به . . . ون خر که باندازه داشت فرد ۳
از میخ هجو من خر خمخانه را بدرد ۱
گفتا که میخ هجو تو . . . ون خوار آنخرست
. . . ون ما چی خاردان بره کش حرب فشرد ۲
خر فرد بود میره با سهل دیلمی
ورنه به . . . ون خر که باندازه داشت فرد ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۷ - دیوان رشیدالدین
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۹ - بد دل و بد طلعت و بد روی و بد دیدار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
