خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر از عناصر طبیعت مانند آب، باد، خاک و آتش برای بیان مفاهیم عرفانی و عاشقانه استفاده می‌کند. شاعر با توصیف زیبایی‌های طبیعت و تأثیر آن‌ها بر روح و روان، به مفاهیمی مانند زندگی، عشق و تجدید حیات می‌پردازد.

متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربهٔ ادبی نیاز دارد. همچنین، برخی از عبارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا سنگین باشد.

مشاهده کامل

شمارهٔ ۷ - خاک زمستان

زنده شد خاک زمستان کشته از باد بهار
ساقیا زان آب همچون نار افروزان بیار ۱

خاک بستان را بده زان آب آتشگون نصیب
تا کند هر شاخساری را چو مستی بادسار ۲

ز آبگون بخت روان کیخسرو آتش حشم
گنج باد آورد کرد از باطن خاک آشکار ۳

خاک از آب و ابر از باد صبا فرزندزاد
لاله مینا تن قطران دل آتش عذار ۴

آتش عشقی که نوزادان آب و خاک را
بد نهان از باد پیدا شد ز بس بوس و کنار ۵

رست از خاک چمن گلبن چو اسبی آبگون
باد را داده عنان در زینش از آتش سوار ۶

بادگیر گوش عاشق گر نباشد خاکبوس
بشنود نعت گل آتش فروغ آبدار ۷

تاج دین محمودبن عبدالکریم آن باد لطف
آب صفوت صدر خاکی حلم آتش اقتدار ۸
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شمارهٔ ۶ - تو چو آهویی
گوهر بعدی:شمارهٔ ۸ - لعبت بدیع
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.