غزل ۵۹ - خوش صید غافلی به سر تیر آمدست

خوش صید غافلی به سر تیر آمدست
زه کن کمان ناز که نخجیر آمدست ۱

روزی به کار تیغ تو آید نگاه دار
این گردنی که در خم زنجیر آمدست ۲

کو عشق تا شوند همه معترف به عجز
اول خرد که از پی تدبیر آمدست ۳

عشقی که ما دو اسبه ازو می‌گریختیم
اینست کامدست و عنانگیر آمدست ۴

ملک دل مرا که سواری بس است عشق
با یکجهان سپاه به تسخیر آمدست ۵

در خاره کنده‌اند حریفان به حکم عشق
جویی که چند فرسخ از آن شیر آمدست ۶

بی لطفیی به حال تو دیدم که سوختم
وحشی بگو که از توچه تقصیر آمدست ۷