غزل ۳۹ - تا مقصد عشاق رهی دور و دراز است

تا مقصد عشاق رهی دور و دراز است
یک منزل از آن بادیهٔ عشق مجاز است ۱

در عشق اگر بادیه‌ای چند کنی طی
بینی که در این ره چه نشیب و چه فراز است ۲

صد بوالعجبی هست همه لازمه ی عشق
از جمله یکی قصهٔ محمود و ایاز است ۳

عشق است که سر در قدم ناز نهاده
حسن است که می‌گردد و جویای نیاز است ۴

این زاغ عجب چیست که کبک دریش را
رنگینی منقار ز خون دل باز است ۵

این مهرهٔ مومی که دل ماست چه تابد
با برق جنون کاتش یاقوت گداز است ۶

وحشی تو برون مانده‌ای از سعی کم خویش
ورنه در مقصود به روی همه باز است ۷