غزل ۳۸ - بازم از نو خم ابروی کسی در نظر است

بازم از نو خم ابروی کسی در نظر است
سلخ ماه دگر و غرهٔ ماه دگر است ۱

آنکه در باغ دلم ریشه فرو برده ز نو
گرچه نوخیز نهالیست ، سراپا ثمر است ۲

توتی ما که به غیر از قفس تنگ ندید
این زمان بال فشان بر سر تنگ شکر است ۳

بشتابید و به مجروح کهن مژده برید
که طبیب آمد و در چارهٔ ریش جگر است ۴

آنکه بیند همه عیبم نرسیدست آنجا
که هنرها همه عیب و همه عیبی هنراست ۵

از وفای پسران عشق مرا طالع نیست
ورنه از من که در این شهر وفادارتر است ؟ ۶

وحشی عاقبت اندیش از آنسو نروی
که از آن چشم پرآشوب رهی پرخطر است ۷