غزل ۳۵ - یاد او کردم ز جان صد آه درد آلود خاست

یاد او کردم ز جان صد آه درد آلود خاست
خوی گرمش در دلم بگذشت و از دل دود خاست ۱

چون نفس امشب فرو بردم جدا از صبح وصل
کز سر بالین من آن سست پیمان زود خاست ۲

دوش در مجلس به بوی زلف او آهی زدم
آتشی افتاد در مجمر که دود از عود خاست ۳

از سرود درد من در بزم او افتاد شور
نی ز درد من بنالید و فغان از رود خاست ۴

گر چه وحشی خاک شد بنشست همچون گردباد
از زمین دیگر به عزم کعبهٔ مقصود خاست ۵