شاعر در این شعر از عشق و فراق سخن می‌گوید. او از بی‌تابی و بی‌خوابی ناشی از انتظار دیدار معشوق می‌گوید و از گریه‌های فراوان خود در تنهایی یاد می‌کند. شاعر احساس می‌کند که از یار دور و به مرگ نزدیک است و از این حال نگران است. در مجلس دوستان نیز سخن از آتش شوق است، اما هیچ کس گرمای عشق را درک نمی‌کند. شاعر اشک‌هایش را مانند شمعی پرگهر توصیف می‌کند و از دوری معشوق رنج می‌برد.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و احساسی مانند عشق، فراق و تنهایی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۳۱ - مژدهٔ وصل توام ساخته بیتاب امشب
نیست از شادی دیدار مرا خواب امشب ۱
گریه بس کرده‌ام ای جغد نشین فارغ بال
که خطر نیست در این خانه ز سیلاب امشب ۲
دورم از خاک در یار و ، به مردن نزدیک
چون کنم چارهٔ من چیست در این باب امشب ۳
بسکه در مجلس ما رفت سخن ز آتش شوق
نفسی گرم نشد دیدهٔ احباب امشب ۴
شمع سان پرگهر اشک کناری دارم
وحشی از دوری آن گوهر سیراب امشب ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
